‘Schrijf je nog wel eens wat?’, bijna wekelijks krijg ik deze vraag. Het antwoord is nee, eigenlijk schrijf ik niet meer. Sommigen, degene die ik spreek, vinden het jammer, de stillen zullen het niet missen. Op m’n 59^e kan ik dit prima hebben.

Aan inspiratie geen gebrek. Thuis, op het werk en in de samenleving gebeurt genoeg dat mij inspireert. Misschien wel meer dan ooit. Aan de andere kant voel ik ook een soort van verzadiging. Wat er gebeurt in de wereld, op dit moment, is zo extreem dat een beetje nuance niet meer opvalt. Als ik niet uitkijk overschreeuw ik mezelf om een punt te maken. Lijkt me voor niemand wenselijk.

Het zijn rare tijden. We weten wie onze vijanden zijn maar kennen onze vrienden niet meer. En ik zou mezelf niet zijn als ik ook de lichtpuntjes benoem, die er ook zijn. Lichtpuntjes waarvan ik 20 jaar geleden zou zeggen dan het geen lichtpuntjes zijn.

Deze atheïst valt op dat religie weer een rol van betekenis gaat spelen. We waren de zuilen een beetje kwijt, maar in deze roerige tijden zoeken mensen vaker houvast in het geloof of in de spiritualiteit. Dat is mooi want de voorbeelden die ik zie gaan uit van de menselijke maat. En precies daar sla ik op aan.

Kerken die vluchtelingen gaan helpen. Zo maar een voorbeeld. Maar ook mensen die thuis vluchtelingen opvangen. Mooi toch? Waarom ik aan sla op deze spirituele revival is het volgende.

Christen en econometrist Pieter Omtzigt schreef een stuk waarin hij stelde dat mensen in het Noorden meer kinderen moeten krijgen omdat anders de krimp toeslaat. Met alle doemscenario’s die daarmee gepaard gaan. Ik vind het een raar stuk en vroeg me, in een reactie op de LinkedIn post van Omtzigt, af wie deze man tegen zichzelf beschermt. Hij bedoelt het vast goed, maar het komt zo ongelukkig over.

Een voormalig collega zou zeggen dat hier sprake is van het ‘goede computer-, slechte printersyndroom’. Het denken is ok, alleen de wijze waarop hij communiceert is wat onhandig.

Als collega-neurodivergent neem ik het graag op voor de Pieters van deze wereld. Alleen wens je zo’n man, met zijn reputatie en dito netwerk,  een sidekick die hem behoed voor al te onhandige uitingen.

Maar terug naar de spiritualiteit. Ik hoor van m’n drie dochters regelmatig dat social-media ons steeds conservatiever maakt. Denk aan de ‘tradwives’, de manosphere en de toenemende preutsheid. Niet best vind ik, maar het is een ontwikkeling.

Maar er speelt nog iets van betekenis.

De regio groeit nu en straks voornamelijk door migratie.  Mensen van ver die onze welvaart in de benen helpen te houden. Dit zijn vaak mensen met sterke traditionele waarden. Het huwelijk wordt minder snel gebroken, de gezinnen zijn vaak groter.

Gaan we terug in de tijd, houden we onze welvaart in stand dankzij een traditionelere samenleving en bewijzen we op deze manier het ongelijk van Pieter Omtzigt? De cultuur en het gedrag van mensen laten zich niet vangen in spreadsheets, hoe goed computer en printer hun best ook doen.