‘Hoe gaat het? Nou, best druk in je eentje!’ Wie herinnert zich deze zin uit een TV-reclame van enkele jaren geleden? Het ging over een uitzendkracht die een bouwmarkt in z’n eentje runde terwijl de vaste medewerkers van een personeelsreis genoten.

In m’n eentje ben ik absoluut niet, maar als eenmanszaak heb ik genoeg te doen.

Naast m’n advieswerk, nu ook een opdracht als interim-bestuurder bij Acantus. Een woningcorporatie die vanuit Veendam werkt in de gemeenten Westerwolde, Pekela, Oldambt, Veendam en Eemsdelta. De 190 medewerkers van Acantus werken voor zo’n 14.000 huishoudens die een huis huren van de corporatie. Ja, ook in het gebied waar tot voor kort gas werd gewonnen, met alle gevolgen van dien.

Inmiddels heb ik m’n derde week afgesloten. En wat heb ik het naar m’n zin bij deze mooie organisatie. Het is een warm bad en er is veel, heel goed geregeld. Er werken betrokken en bevlogen medewerkers met hart voor de huurders in Oost-Groningen. Genoeg te doen, het meeste gaat goed en altijd ruimte om dingen te verbeteren. Net als alle andere organisaties dus.

De tweede dag zal ik nooit vergeten. M’n eerste MT-overleg, veel belangrijke besluiten om te nemen. Als nieuwkomer vaar je in de mist. Je gaat af op de documenten, de goede bedoelingen van het management en de onderbuik. Ik zag er ten onrechte tegenop.

Wat ik niet had voorbereid was wat er zich tijdens het MT opeen andere plek in de provincie afspeelde. Het lot dreigde vier huishoudens dakloos te maken, omdat hun huis, inclusief al hun dierbare bezittingen, in brand stonden. De berichten sijpelden binnen tijdens het MT-overleg  en na korte tijd heb ik de vergadering gesloten om in de auto te stappen om de getroffen huurders en de medewerkers een hart onder de riem te steken.

De bewoners van de brandende huizen werden opgevangen in een klein kerkje in de buurt. Ik sprak ze allemaal. De mensen waren uiteraard verslagen. Het was mooi om te zien hoe onze medewerkers, de mensen van de brandweer, de gemeente, het energiebedrijf etc. hun uiterste best deden om zoveel mogelijk leed te besparen.

Ik ging het kerkje binnen en zocht de bewoners op. Aan de laatste tafel zat een echtpaar van tegen de 80. Ik vroeg of ze mensen hadden die ze op konden vangen. Hun kinderen waren onderweg, vertelden ze tot mijn opluchting. Huisvesting voor de eerste nachten werd geregeld, maar het is toch fijn als je familie of je vrienden in de buurt zijn de eerst uren.

Ik bood mijn medicijnen omdat de man eenzelfde kwaal heeft als ik en z’n medicijnen verloren gingen in de brand. Dat was niet nodig volgens hem want de apotheek was al ingeseind. We praatten nog een tijdje door, ik vertelde dat het m’n tweede werkdag was bij Acantus. De man antwoordde zonder aarzelen: ‘Dan heb je je vuurdoop gehad!’ Wat een veerkracht, wat een humor, nadat hij en z’n vrouw net alles kwijt waren geraakt.

De loop van de dag, het drama en het gesprek met de mensen herinnerden mij eraan dat het werk van een woningcorporatie mensenwerk is, en dat je nooit alleen staat. Niet als bestuurder, niet als huurder.

Een vuurdoop om nooit te vergeten.

‍

PS: Voor alle getroffen mensen is onderdak geregeld.

‍

Afbeelding: persbureau Meter/Duofocus